Imieniny: Antoniny, Radoslawa, Dawida

Wydarzenia: Narodowy dzień pamięci żołnierzy wyklętych

Uroczystości

chrystus zmartwychwstały fot. Krzysztof Petela Chrystus zmartwychwstały, arras z kolekcji Muzeów Watykańskich

W pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca w Kościele obchodzona jest uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Nazywana jest tradycyjnie Wielkanocą, czyli Wielką Nocą, od cudu zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, który dokonał się nad ranem. To największy cud, jaki dokonał się w całej historii świata, dlatego noc tego cudu nazywana jest wielką.

 

Wielkanoc jest pierwszym i najdawniejszym świętem w Kościele. Obchodzili go Apostołowie w tym samym czasie, kiedy Żydzi obchodzili swoją Paschę, gdyż zmartwychwstanie Jezusa dokonało się w dzień po uroczystości Paschy, obchodzonej przez Izraelitów na pamiątkę wybawienia z niewoli egipskiej. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są wybawieniem ludzkości od niewoli śmierci i szatana.

Wielkanoc jest nie tylko pierwszym świętem w Kościele chronologicznie, ale także co do ważności. Przez wszystkie wieki było uważane za największe. Św. Paweł Apostoł na pierwszym miejscu wśród owoców zmartwychwstania Jezusa stawia to, że jest ono fundamentem naszej całej chrześcijańskiej wiary: „Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna także wasza wiara. Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy z tych, co pomarli”.

Symbolem Wielkanocy jest baranek paschalny. Kiedy anioł śmierci przeszedł przez ziemię egipską i wybił w każdym domu pierworodnych synów, ominął domy Izraela dlatego, że ich odrzwia były naznaczone krwią baranka zabitego specjalnie z tej okazji. Baranek paschalny był wyraźną zapowiedzią Jezusa Chrystusa, którego krew miała ocalić cały rodzaj ludzki od śmierci wiecznej.

W czasie procesji rezurekcyjnych, które w zależności od lokalnej tradycji odprawiane są w sobotni wieczór albo niedzielny poranek niesie się figurę zmartwychwstałego Chrystusa. Umieszcza się ją w prezbiterium aż do uroczystości Wniebowstąpienia. Obok figury stawia się krzyż z czerwoną stułą, nie mniej wymowny symbol Chrystusa-Kapłana, który złożył sam siebie na ofiarę za grzechy świata.

Paschał, czyli świeca wielkanocna, wyróżnia się znacznie wśród innych świec. Symbolizuje Chrystusa, który sam o sobie powiedział: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia”. Liturgia przewiduje, aby paschał zapalano w czasie Mszy świętych w czasie wielkanocnym. Przez pozostałą część roku powinien stać przy chrzcielnicy i przypominać, komu ochrzczeni zawdzięczają łaskę przybrania za dzieci Boże.

W wielu okolicach Polski w czasie wielkanocnym pozdrawiano się słowami: „Chrystus zmartwychwstał”. Druga osoba odpowiadała: „Zmartwychwstał prawdziwie”. W Kościele prawosławnym zwyczaj ten panuje po dzień dzisiejszy.

W Poniedziałek Wielkanocny do dzisiaj panuje powszechnie w Polsce zwyczaj oblewania się wodą. Z kolei we Wtorek Wielkanocny lud krakowski szedł licznie na Krzemionki, na kopiec Krakusa, gdzie odprawiano nabożeństwo zwane „Rękawka”.

Oceń treść:
;